sosyomat.com

memleketimden insan manzaraları hakkında

~8 ahkam var.

Memleketimden İnsan Manzaraları 1.Kitabın 1.Bölümünden...

Haydarpaşa garında
1941 baharında saat on beş.
Merdivenlerin üstünde güneş yorgunluk ve telaş.
Bir adam merdivenlerde duruyor bir şeyler düşünerek.
Zayıf.
Korkak.
Burnu sivri ve uzun
yanaklarının üstü çopur.
Merdivenlerdeki adam Galip Usta tuhaf şeyler düşünmekle meşhurdur:
"Kaat helva yesem her gün" diye düşündü 5 yaşında.
"Mektebe gitsem" diye düşündü 10 yaşında.
"Babamın bıçakçı dükkanından
Akşam ezanından önce çıksam" diye düşündü 11 yaşında.
"Sarı iskarpinlerim olsa
kızlar bana baksa"
diye düşündü 15 yaşında.
"Babam neden kapattı dükkanını?
Ve fabrika benzemiyor babamın dükkanına" diye düşündü 16 yaşında.
"Gündeliğim artar mı?" diye düşündü 20 yaşında.
"Babam ellisinde öldü,
ben de böyle tez mi öleceğim?" diye düşündü 21 yaşındayken.
"İşsiz kalırsam" diye düşündü 22 yaşında.
"İşsiz kalırsam" diye düşündü 23 yaşında.
"işsiz kalırsam" diye düşündü 24 yaşında.
Ve zaman zaman işsiz kalarak
"İşsiz kalırsam" diye düşündü 50 yaşına kadar.
51 yaşında "İhtiyarladım." dedi "babamdan bir yıl fazla yaşadım."
Şimdi 52 yaşındadır.
İşsizdir.
Şimdi merdivenlerde durup kaptırmış kafasını düşüncelerin en tuhafına:
"Kaç yaşında öleceğim?
Ölürken üzerimde yorgan olacak mı? " diye düşünüyor
Burnu sivri ve uzun.
Yanaklarının üstü çopur.

minikkarinca   29 Mart 2008 10:31        (0 puan)  |    
rapor et



memleketimden insan manzaraları insanın kendisine yakışanı giymesidir

rockisnotlife   13 Nisan 2007 05:30        (0 puan)  |    
rapor et



unique !!

juon   09 Mart 2007 09:02        (0 puan)  |    
rapor et



"memetçik memet"

kitabı vurgusuz okumak imkansız

econtrario   18 Ocak 2007 04:32        (0 puan)  |    
rapor et



Haydarpaşa Garında başlar, zincirleme devam eder.
Destansıdır. Kitabı okuyuşumun ardından Haydarpaşa Garına vardığımda, ilk defa kendimi tarihsel bir serüvenin içinde gibi hissetmiştim. 16-17 yaşında filandım, Ankara'da yaşıyordum, dedemler İstanbul'da yaşıyordu. Çocukluğum boyunca defalarca o gara varmıştım, ilk kez, kitabı okuduktan sonra, varışımın hem ne kadar tekrarlanan, hem de ne kadar tekrarlanamayacak birşey olduğunu duyumsamıştım.

Bir yerlerinde, doktorla karısı hasta köylü arasında geçen bir diyalog vardı. "Sarı hap versen" diyip duruyordu köylü, o bölümde doktorun anlatıp da anlatamayışındaki çaresizlik hep aklımda kalmıştır.

artu   05 Ocak 2007 04:28        (0 puan)  |    
rapor et



efendim. az önce laboratuardan geldim. çok garipler, ben basit bir insan olarak, yahu nasıl tutacağım gözyaşlarımı, ne giysem, çizmelerimden en usturuplu olanıyla gitmeliyim, ayıp olur derken ne göreyim a dostlar hayat devam ediyor dört nala atlar gibi. gözlerimizde bizi şebeğe çeviren korkunç yeşil lensler, burnumuzda hazreti yavuz selim'in kulağından düşme bir hızma, uzaktan sümüğü de andırdığı oluyor, tırnaklarımızda fransız ihtilalinden kalma taze oje ve afedersiniz sırtımızda demek isterdim ama, maalesef, pantolon sırta giyilmiyor, ha buldum arkamızda, çatal gösteren pantolonumuzla, hatta taziyeye gelen ve ne hikmetse yaşı yaşımıza uydurulmuş ayaklanmış adama atılan flörtöz mü deniyordu neyse işte minvalden bakışla, benim kokteyl mi ülen bu diye durup durup kendimi çimdiklediğim o hayat devam ediyor.
ben basit bir insanım feminist de değilim, emperyalist de.
ne demek istiyorum peyki? demem o ki, yaşlandım, demem o ki, keşke canımın çektiği çizmeyi giyseydim, demem o ki, kaşlarımı zabt ü rabt altına alsaydım. ne kastım kendimi o kadar.
basitimge

hamiş: kimseye hakaret yok, boşuna hakaretamiz imge aramayın.

xtr   18 Aralık 2006 00:01        (5 puan)  |    
rapor et



yaklaşık 550 sayfalık tek bir şiirdir. türk edebiyatında bir tuğladır. çok da güzeldir.

joesaysno   13 Aralık 2006 01:13        (0 puan)  |    
rapor et